Wybór mechanizmu kontroli przepływu danych w aplikacji opartej na bibliotece React często staje się fundamentem, na którym opiera się cała późniejsza architektura systemu. To decyzja o tym, w jaki sposób komponenty będą ze sobą rozmawiać i gdzie spocznie źródło prawdy o procesach zachodzących w interfejsie użytkownika. Problem zarządzania stanem wynika bezpośrednio z natury Reacta, który preferuje jednokierunkowy przepływ danych. Gdy struktura drzewa komponentów staje się głęboka, proste przekazywanie parametrów przez kolejne szczeble hierarchii staje się uciążliwe i generuje kod trudny w utrzymaniu.
Deweloperzy stają przed dylematem: zaufać natywnym rozwiązaniom dostarczonym przez twórców biblioteki, czy może sięgnąć po narzędzia zewnętrzne, które obiecują większą wydajność lub klarowność. Każde z tych podejść niesie ze sobą określone konsekwencje dla wydajności renderowania, czytelności logiki biznesowej oraz łatwości debugowania błędów, które nieuchronnie pojawiają się w miarę rozwoju projektu.