Fundamentem, na którym opiera się nowoczesne programowanie systemowe, przez dekady była bezwzględna wydajność, często okupiona stabilnością i przewidywalnością procesów zachodzących w pamięci operacyjnej. Powstanie języka Rust zmieniło ten paradygmat, wprowadzając rygorystyczne mechanizmy kontroli już na etapie kompilacji kodu. Zamiast polegać na dyscyplinie programisty lub kosztownych procesach czyszczenia pamięci w czasie wykonywania programu, architektura tego rozwiązania wymusza przestrzeganie określonych reguł od samego początku. To podejście eliminuje całe klasy błędów, które od lat nękają oprogramowanie pisane w językach niskopoziomowych.